Orchestratie vs. trust layer
Agent-orchestratie en een agent trust layer lossen verschillende problemen op, en ze verwarren is hoe multi-agent-systemen eindigen met stille privilege-escalatie. Een orchestratie-framework coördineert werk: het routeert taken tussen agents, triggert uitvoeringen, beheert wachtrijen en retries — zijn taak is agents laten handelen op elkaars output. Een trust layer doet het tegenovergestelde soort werk: informatie tussen agents verplaatsen terwijl structureel wordt geweigerd die informatie te laten handelen. agentixmesh is een trust layer, geen orchestrator: er is geen RPC, geen remote execution en geen auto-executie bij ontvangst — nooit. Een bericht dat over de mesh binnenkomt is inerte DATA met een kernel-geverifieerde afzender, en of er daarna iets gebeurt wordt bepaald door de eigen taak van de ontvangende agent en het menselijk toezicht daarop, nooit door het bericht zelf. De twee combineren van nature: een orchestratie- of coördinatieprotocol kan bovenop een trust layer draaien, zodat zelfs gestructureerde taak-overdrachten ("taak afgerond", "graag reviewen") aankomen als verifieerbare claims in plaats van als commando's. Precies zo draait het Development Coordination Protocol over agentixmesh — gestructureerde coördinatie-events, afgeleverd met nul autoriteit eraan vast.
Zie het open coördinatieprotocol dat erbovenop draait: Development Coordination Protocol (DCP) — en wat agentixmesh bewust nooit doet.